Film recensie: Manifesto (2017).

Manifesto





Manifesto: Beoordeling:⭐⭐⭐⭐– 4/5.

Auteur: Sofía Murell | Speelduur: 94 min. | Regisseur: Julian Rosefeldt | Jaar: 2017.

Nu ik de speelduur zie, besef ik dat Manifesto niet zo een lange film was. Het voelde misschien lang omdat ik gedurende de film de hele tijd aan het denken was. Ik dacht aan de woorden die door Cate Blanchett werd uitgesproken en ik raakte ingenomen door de visuele keuzes die de regisseur heeft gemaakt. Ik moet bekennen dat ik het weer wil zien.

Manifesto is niet een alledaagse film. Het is een feitelijke manifesto-collectie dat gefragmenteerd is en opnieuw samengevoegd in een monoloog van 94 minuten die tot leven komt door de 13 personages die door Cate Blanchett worden gespeeld. Het verhaal van de film wordt geleid door verschillende manifesto’s geschreven door opmerkelijke denkers en kunstenaars van de 20ste eeuw; van Karl Marx en Friedrich Engels naar Jim Jarmusch en Jean-Luc Godard. De manifesto’s omvatten geschriften van dadaïsten, futuristen, dogma 95 en andere invloedrijke kunstbewegingen.

Manifesto is geregisseerd door de Duitse filmmaker en kunstenaar Julian Rosefeldt. De beelden van de film werden voor het eerst tentoongesteld in een multi-screen filminstallatie bij het Australian Centre for the Moving Image in 2015. Hierna werd de installatie getoond in Berlijn, Wales, New York en Hanover. De lineaire versie van de film werd gepresenteerd op het 2017 Sundance Film Festival. Rosefeldt combineert zijn architectonische achtergrond met prachtige uitzichten, aangezien Manifesto grotendeels bij architectonische mijlpalen rond Berlijn werd gefilmd. Zijn visie van Manifesto betreft een eerbetoon aan de manifesto’s van verscheidene kunstenaars. Kunstenaars zijn een belangrijk element in Manifesto, en daarom zien we verschillende kunstenaars en individuen in de film die in contact zijn met hun creatieve kant. Direct of indirect voeren zij iets kunstzinnig uit of presenteren zij kunst. Bijvoorbeeld, er is een bijna surrealistische scène wanneer een wetenschapper (Cate Blanchett) rond een gebouw loopt die een laboratoriumpak draagt en een kamer ontdekt die visueel onweerstaanbaar is. Als dit uit de context wordt genomen, kan deze kamer een perfecte kunsttentoonstelling zijn.

Bovendien passen deze manifesto’s in een dagelijkse levensomgeving dat gekozen is voor de verschillende fragmenten. Bijvoorbeeld, bij een begrafenis praat een weduwe over Dadaïsme, Dada (de nihilistische en anti-esthetische beweging waarin Dada niets betekent). Haar monoloog past bij de mise-en-scene van dat fragment, omdat het het debat over het leven en het hiernamaals accentueert. Een ander voorbeeld is een moeder die bidt tot Claes Oldenburg’s ‘I Am For …’ met haar familie aan de lunchtafel. In deze context kunnen we ons afvragen: Is kunst groter dan iets? Is het een alomtegenwoordige uitdrukking of oefening?

Manifesto is zeker een film waaraan je jouw aandacht moet schenken. Rosefeldt’s zorgvuldig geselecteerde monologen communiceren met elkaar, maar tegelijkertijd zijn deze manifesto’s niet hetzelfde. Het is elk fragment, omgeving en uitvoering die de manifesto’s tot leven brengen, waar men verschillen en overeenkomsten kan zien. Manifesto zal een uitstekende film zijn om analyseren tijdens een les over kunst en originaliteit, of om als casestudy in je volgende essay te gebruiken. Kortom, Manifesto viert manifesto’s die onze eigentijdse cultuur op een originele en creatieve manier hebben gevormd, waardoor het een film is die je meer dan een keer zal willen bekijken.

Vanaf 5 oktober 2017 in de Nederlandse bioscopen.

Genre: Drama | Talen: Engels | Nederlandse Distributeur: Contact Film.

In regard of all pictures and trailer footage. All Rights Reserved to the rightful owners.




Vergeet Humans of Film amsterdam niet op social media te volgen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *