A Bronx Tale (1993): “..mijn vader…die oogluikend moest toezien hoe de straten van de Bijlmer mij dreigden te verharden..”

A Bronx Tale

Kiddo Cee: “A Bronx Tale (1993) is een klassieker uit de jaren negentig met niet alleen de zoveelste glansrol van mijn favoriete acteur Robert DeNiro maar ook zijn regiedebuut. Als je het om wat voor reden dan ook, nooit hebt gezien. Doe jezelf niet langer tekort en “go get a late pass!” Het verhaal is een epos gebaseerd op ware gebeurtenissen met tijdloze oneliners als “in your life you only get three great ones…she may be your first!”, “but if she doesn’t open the car door for you when she’s inside…dump her!” en natuurlijk “Did Sonny really shoot that guy over a parkingspace?!” Maar het is ook de film waar mijn persoonlijke levensmotto vandaan komt: “the worst thing in life is wasted talent!”

“Wat ik zo mooi vind aan deze film is het gegeven van een kleine Italiaans-Amerikaanse jongen, Calogero, bekend als ‘C’, die opgroeit in de ruige achterbuurten van de Bronx en hier alles leert wat hij nodig heeft in zijn latere levensjaren. Zoals het gegeven dat liefde rassenhaat overwint en dat het zogenaamde ‘rechte pad’ niet zo zwart-wit is als een zebrapad. Hij hoort en ziet van alles en omdat hij onder de vleugels van de plaatselijke maffiabaas, Sonny (Chazz Palementri), wordt genomen maakt hij ook al snel lijfelijke dingen mee die hem vroeg wijs maken. Ook zorgt het ervoor dat op z’n tien jarige leeftijd zijn spaarpot wekelijks is gevuld met bedragen waar zijn rechtvaardige vader Lorenzo (Robert DeNiro), de plaatselijke buschaffeur, maanden voor zou moeten sparen.”

“Er is een scene waar Lorenzo, die zijn zoontje meerdere malen heeft gewaarschuwd voor de mogelijk slechte invloed van maffiabaas Sonny, het ‘bloedgeld’ vind en naar het plaatselijke café beent met ‘C’ aan zijn hand om het te retouneren aan Sonny. Het geeft mij zelfs na 80 keer zien elke keer weer kippenvel en een brok in m’n keel! Niet zozeer de verbale confrontatie tussen de twee mannen die ieder niet snel op hun mondje gevallen zijn en beiden op hun eigen manier het beste met ‘C’ voor hebben. Maar meer de nasleep van de confrontatie tussen kleine ‘C’ en zijn vader buiten het café, komt bij mij hard binnen.”

“De kleine man oppert dat het zijn spaargeld was en dat zijn vader geen recht had om het af te pakken en terug te geven. Zijn vader antwoord daarop dat het oneerlijk verdiend geld is waar bloed aan kleeft en dat mensen bang zijn voor Sonny in plaats van hem liefhebben. Kortom ‘C’ mag niet meer in dat café met Sonny hangen waar illegale gokwedstrijden worden gehouden en andere verkeerde praktijken. Kleine “C” bijt in woedende tranen zijn vader toe dat Sonny gelijk had en dat “de werkende man een sukkel is.” Zijn vader probeert hem duidelijk te maken dat het niet zo is en dat juist de gewone man die hard werkt voor eerlijk geld, elke dag vroeg opstaat om legaal te bikkelen voor zijn gezin, juist een held is en geenzins een sukkel. “Laat een maffiosi dat maar eens proberen!” Kleine ‘C’ barst in tranen uit en geeft toe dat hij ‘t allemaal niet begrijpt. Wat wil je ook? Hij is pas tien. Zijn vader begrijpt dat, omhelst hem en tilt hem de hele weg naar huis met de troostende woorden dat ‘C’ het ooit allemaal zal begrijpen als hij groot is. Daar is geen enkele haast voor nodig en hij moet nu juist genieten van een zorgeloze kindertijd.”

“Dit denkende word ik er al bijna emotioneel van, omdat dit voor mij heel herkenbaar is. Deze conversatie had ik als jongentje ook vaak met mijn vader. Die ook nooit afweek van het rechte pad en oogluikend moest toezien hoe de straten van de Bijlmer mij dreigde te verharden en hele andere levenslessen meegaven dan hij wilde. Hij was dan wel degene die me op jonge leeftijd in aanraking had gebracht met rapmuziek, als D.j. zijnde, maar de invloed die vooral gangsterrap op mijn wereldbeeld had, was niet te voorspellen.”

“Gelukkig zijn de levenslessen van hem, mijn moeder en oma altijd mijn kompas geweest. Zelfs tijdens mijn ontsporingstraject in de zogenaamde ‘possétijd’. Zelfs de boodschap van oudere (ietwat criminele) gasten waar ik mee omging en die mij zodoende omdoopten tot Kiddo Cee kwamen op hetzelfde neer. “Verspil niet je talent!” Er is niets mis met een sterke combinatie van ‘streetwise & booksmart’ zolang de balans er aanwezig is en je weet over te schakelen in verschillende situaties. Het is exact deze combinatie die de rode lijn is in zowel mijn persoonlijke leven als in mijn muzikale carrière. Ook in mijn loopbaan als docent maatschappijleer is dit the ‘main focus’ van mijn overdracht. Het is de combinatie die zowel mij als jonge ‘C’ uiteindelijk het leven hebben gered. No spoilers! De gecombineerde levenswijsheden van zowel zijn vader, een eerlijke, hardwerkende buschaffeur en Sonny, de bikkelharde maar rechtvaardige maffiabaas die beiden het beste met hem voorhadden.” – Chander Peroti (A.K.A. Kiddo Cee).

Photo and story by Feargal Agard.

Also Published by the newspaper Bijlmer & Meer in the Amsterdam, The Netherlands.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *