Film Recensie: L’amant Double (2017).

Beoordeling: ⭐⭐⭐⭐ – 4/5.

Auteur: Feargal Agard | Speeltijd: 107 min. | Regisseur: François Ozon | Jaar: 2017.

Grillig, elegant en verbazingwekkend zijn woorden die in mijn gedachten opkomen na het zien van deze film. Naar deze film gaan zonder grote verwachtingen te hebben maakt het alleen maar nog beter, omdat alles zo onverwachts is. L’amant Double is een prachtige dramatische thriller over de zelfontdekkingsreis van Chloé, de hoofdpersonage.




L’amant Double gaat over een jonge dame genaamd Chloé (Marine Vacth). Ze is behoorlijk broos omdat ze te maken heeft met een depressie en een vreemde buikpijn die gepaard gaat met haar symptomen. Zij besluit psychotherapie te nemen waarbij ze door Paul Meyer (Jérémie Renier) behandeld wordt. Tijdens de sessies begint ze met Paul te flirten en tegen de tijd dat ze genezen is, zijn ze verliefd op elkaar geworden. Enkele maanden later gaan ze samen wonen als een koppel. Het duurt niet lang voor dat ze erachter begint te komen dat haar vriend een deel van zijn leven verbergt. Eerst ontdekt ze dat hij een andere achternaam heeft en later dat hij een tweelingbroer verzweeg met wie hij een donker verleden deelt. Haar onderzoeksdrang om de waarheid te ontrafelen brengt haar op een gevaarlijk pad. Zal ze het overleven?

L’amant Double werd geregisseerd door François Ozon en het scenario dat gebaseerd is op de roman “Lives of the Twins” van Joyce Carol Oates is geschreven door Ozon. De film werd geselecteerd om te concurreren voor de Palme d’Or in de hoofdcompetitie sectie van het Cannes Filmfestival in 2017. De film kan gezien worden als een zelfontdekkingsverhaal op twee niveaus –de hoofdpersonage die zichzelf ontdekt, maar ook het ontdekken van de man van wie ze houdt– en op indrukwekkende wijze wordt het plot onvoorspelbaar gehouden, wat tegenwoordig moeilijk te behalen is. Thematisch heeft het verhaal te maken met manipulatie, liefde, romantiek, bedrog, zelfontdekking, dualisme en psycho thriller aspecten. De twee laatste thema’s creëren een dramatisch mixje dat het publiek voor de gek houdt en ons doet geloven dat de personages absoluut gestoord zijn. De filmsterren zijn Marine Vacth, Jérémie Renier, Jacqueline Bisset, Myriam Boyer en Dominique Reymond.

Marine Vacth maakt een grote indruk met haar zeer geloofwaardige acteerprestatie. Ze is intelligent als het gaat om haar enigszins manipulerende vaardigheden, terwijl ze ondertussen een oprecht en elegante personage blijkt te zijn. Haar emoties dringen je aan om met haar personage te sympathiseren en haar te ervaren. Hoewel ze een bescheiden persoon is, toont haar persoonlijkheid eigenschappen die haar personage extreem veelzijdig maken. Van broos tot sterk, van verleidelijk tot zacht, ze is ze allemaal in één. Jérémie Renier speelt op wonderbaarlijke wijze twee personages en als het gaat om hun verschijning en persona, laat hij het lijken alsof ze geheel niet één en dezelfde persoon zijn. Als bofkont mag hij twee totaal tegenovergestelde personages spelen. Paul is kalm en relaxed, maar zijn broer is in wezen een beest, wild, manipulerend en misbruikend. Hij maakt een geweldige prestatie bij het uitbeelden van een dualistische krankzinnigheid die bijdraagt aan de psycho thriller aard van deze film.

De cinematografie is erg intrigerend. Ze hebben veel moeite gedaan door te spelen met een aantal nieuwe cinematografische ideeën. Alhoewel het spelen met een ondiepe focus niet nieuw is, is het zeer prijzenswaardig dat ze op een unieke wijze de personages positioneren en gebruikmaken van de mise-en-scene. Het is interessant om te zien hoe ze in deze situatie een ondiepe focus en ‘rack focus’ heen en weer laten gaan. Ze hebben deze nieuwe technieken veel gebruikt en ik heb ze nog niet eerder gezien in andere films. Wat de toon van de film betreft, voelde ik niet dat ze per se met seizoenen of kleuren speelden die werden beïnvloed door weersomstandigheden. Tijdens de hele film volgde de kleuren, tonaties en stemmingen een natuurlijke koers. Ja, de film werd donkerder op de momenten dat het plot naar een spannende situatie ging, maar de omgeving rond deze momenten was natuurlijk. Bijvoorbeeld als er een spannend moment in de nacht voorkwam, zal het uiteraard donker buiten zijn. Daarnaast leek het tijdens de gehele film altijd herfst te zijn, een lichte grijze toon dat alles een beetje verdrietig en donker eruit liet zien.

L’amant Double is een heel origineel verhaal en het werd op een prachtige manier gemaakt. Zoals ik waarschijnlijk al eerder heb gezegd, is er iets betoverend aan Franse films. Vooral wanneer ze van deze omvang zijn. Verwacht geen super enge thrillerfilm, of een psychologische thriller in een Hollywood-stijl, maar laat je aandacht meegesleurd worden door de schoonheid van deze unieke film.

In de Nederlandse bioscopen vanaf de 3de van augustus 2017.

Genre: Drama, thriller, romantiek | Talen: Frans | Nederlandse Distributeur: September Film Distribution.

In regard of all pictures and trailer footage. All Rights Reserved to the rightful owners.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *